Komunikacja matki z dzieckiem w okresie prenatalnym odbywa się na trzech różnych poziomach: behawioralnym, neurohormonalnym i psychicznym. Zapewnienie optymalnych warunków na każdym z tych trzech poziomów oraz eliminacja szkodliwych czynników, zwiększa prawdopodobieństwo prawidłowego rozwoju dziecka. Równowaga nerwowa matki w tym okresie jest istotna ze względu na połączenie układu nerwowego z hormonalnym. Negatywne stany i zły nastrój mamy powodują wydzielanie odpowiednich hormonów, które z kolei przez łożysko przedostają się do dziecka i w ten sposób mogą zaburzać jego funkcjonowanie (zmiany rytmu serca, niedotlenienie itp.). Istotna jest także komunikacja na poziomie behawioralnym. Negatywny stosunek do ciąży, niepokój z nią związany mogą powodować, że kobieta będzie wrogo zachowywać się wobec swego dziecka (stosowanie różnych używek, krępowanie brzucha, bicie się po brzuchu itp.). Takie z kolei zachowania powodują nie tylko zaburzenia w funkcjonowaniu dziecka w życiu płodowym, ale mogą przyczyniać się do późniejszych problemów z adaptacją oraz zaburzeń w rozwoju psychomotorycznym. Coraz więcej uwagi poświęca się psychicznej komunikacji matki z nienarodzonym dzieckiem. Komunikacja ta obejmuje obszar związany z myślami, przeżyciami, emocjami matki. Choć aktualna wiedza na ten temat nie daje odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób dziecko "rozszyfrowuje" te przekazy wysyłane przez matkę, niemniej wiadomo, że mają one wpływ na rozwój dziecka, zarówno w życiu płodowym, jak i po urodzeniu.